Sprinkhaankampen
| Plaats Sprinkhaanterrein tussen Eindhoven en Oirschot Tijd Week Rood: zaterdag 17 juli t/m vrijdag 23 juli 2010 Week Wit: zaterdag 24 juli t/m vrijdag 30 juli 2010 Week Blauw: zaterdag 31 juli t/m vrijdag 6 augustus 2010 |
| Voor Alleen voor KansPlus/PhiladelphiaSupport leden Week rood Deelnemers ZMLK niveau vanaf 18 jaar Week wit Deelnemers ZMLK niveau tot 20 jaar Week blauw Deelnemers ZMLK niveau vanaf 18 jaar Kosten tot 18 jaar € 100,- vanaf 18 jaar € 270,- |
 |
| Contactpersonen Dorien Aarts & Coen van Rooij tel: 0413 47 49 29 dorien@sprinkhaankamp.nl Kijk ook eens op www.sprinkhaankamp.nl De accommodatie is hetzelfde als van het Pirockamp. Deze vakantieweken zijn op de eerste plaats bedoeld voor thuis-wonenden. De plaatsen die overblijven worden verdeeld onder de internaten uit de regio. |
 |
| Elke week wordt geleid door een groep van 10 tot 16 vrijwilligers (het aantal is afhankelijk van de groepsgrootte). Er wordt een thema aangehouden voor de verschillende dagactiviteiten. Zo worden er toneelstukjes gespeeld, feestavonden georganiseerd, gezwommen en speurtochten uitgezet. Ook worden toneelgroepen, muziek-groepen en goochelaars van ‘buiten’ uitgenodigd. |  |
| Sprinkhaankamp Week Wit 2008, verslag van de vader van een enthousiaste deelneemster Het Sprinkhaankamp 2008 Wit. Al weken van tevoren was Tara druk bezig met haar kamp. Voor de eerste keer ging onze dochter naar het Sprinkhaankamp (Wit). Ze had er echt zin in. Enkele weken van tevoren kwamen twee begeleiders Tara thuis opzoeken. Ze was nieuw dus even kennis maken en details doorspreken die we eerder al op een formulier hadden ingevuld. Het was een geanimeerde avond, Tara kreeg nog meer zin, en wij vertrouwen dat alles goed zou gaan. Het was een redelijk vaste groep van begeleiders en dat gold ook voor de kinderen. Uit ervaring van de afgelopen jaren was gebleken dat een verhouding van ca. 1 begeleider op 2 kinderen prima werkte. Met een dikke zoen werden de twee begeiders door Tara uitgezwaaid. Hoe beter kan je als begeleider beginnen. De zaterdag was aangebroken, vanmiddag gaan we Tara naar het kamp brengen. Nog even wat dingen doen om het wachten te breken en dan in de wagen op naar het kamp. Het plezier begon al met de reis, luid zingend waren we onderweg. Voordat we het kamp binnen konden gaan werden we luidkeels ontvangen door een piraat, die over het hek naar alle kinderen tuurde en een ieder hartelijk verwelkomde. Dat is nog eens een ontvangst. Op het kamp werden we meteen opgevangen door een van de begeleidsters en werd Tara meteen naar haar slaapplaats verwezen. Omdat ze redelijk vroeg wakker is normaal lag ze op een zaaltje van 4 kinderen en 2 begeleidsters (voor de ochtend opvang). Met een kaartje aan haar bed was het snel gevonden, alles even uitpakken, opdekken en klaarleggen en dan snel naar buiten. Er was een springkussen en (heel belangrijk) veel kinderen. Ook broertjes en zusjes van de andere kinderen waren meegekomen en iedereen speelde leuk met elkaar. Wij konden ondertussen de medicijnen aan "de medicijnenman" afgeven en nog wat laatste details doorspreken. Daarna praten met andere ouders en andere begeleiders onder het genot van een kopje koffie. Er waren ook een aantal bekende kinderen op het kamp, extra gezellig dus. Nog even helpen om de piratenvlag op te hangen, dan was voor iedereen duidelijk wat het thema voor de rest van de week was. Voor Tara kon het kamp niet snel genoeg beginnen, dus pap en mam ga maar doei. Dit met een gerust gevoel, het voelde allemaal heel vertrouwd en gesmeerd aan. Die week vonden wij het best wel veel regenen. Op de maandag een kaartje geschreven en meteen verstuurd. Woensdag maar even gebeld. De leidster aan de andere kant was heel optimistisch (er was maar 1 onderdeel door de regen nog niet doorgegaan) en klonk heel positief over het gebeuren. Een andere begeleidster had Tara ondertussen gezocht en naar de telefoon gebracht. Over het gesprek kan ik heel kort zijn: "hoi pap .............. doei pap" en weg was ze weer naar de kinderen. De leidster vroeg of ze Tara nog terug moesten halen. Nee laat maar, aan haar stem en het gesprek had ik al gehoord dat het goed zat. En dat gold ook voor de begeleiders. Klasse. Vrijdag mochten we Tara ophalen. Ze zag er goed uit en dat gold voor iedereen. Bij het verlaten van de bus kreeg ze meteen een CD met foto's mee. We konden nu eindelijk wat uitgebreider met de begeleiders praten. Wat me opviel was dat alles zo goed geregeld was, dat alles zo gemakkelijk ging, geen onvertogen woord, iedereen blij. Ter afsluiting van het kamp gingen alle begeiders nog eens lekker uit eten. Wij gingen naar huis om de foto's te bekijken en hopelijk verhalen van Tara te horen. Op de CD staan zo'n 600 - 700 foto's. Veel verhalen hebben we nog niet uit Tara gekregen mede omdat wij de meeste namen van de kinderen en begeleiders niet kennen. Maar de foto's gaf veel van het plezier wat ze samen hadden prijs. Brede greinzen op ieders gezicht. Een heuse piratenboot dat onze dochter later aan het schilderen was, vissen die een kleurtje nodig hadden, piraten spelletjes met het nodige water (niet van de regen!), kampvuur, een voortreffelijke barbeque waarop zelfs een doodskop verwerkt was, een piraten disco, een dagtochtje naar Hemelrijk met moeilijke survivalbanen, grote glijbanen met water waarvan je in een bootje vanaf ging, bordspelletjes, andere handvaardigheidsbezigheden, 's avonds lekker kletsten. Het kon allemaal niet op. Wij weten het zeker en Tara helemaal. Volgend jaar gaat zij weer mee. Dank allen voor deze prachtig ervaring. |